SAVAŞ (Engelli bir Çocuğun Günlüğünden)

Ağır engelli serebral palsili bir çocuk kendini ifade edebilseydi bize acaba neler anlatırdı? Buyrun okuyun…

SAVAŞ (Engelli bir Çocuğun Günlüğünden)

10 sene önce, temmuz ayının bir pazar günü dünyaya geldim.
Annemin sıcacık, şefkatli kollarında başlayan savaştan habersizdim.
Onun yardımıyla her gün biraz daha büyüyordum.
Zavallı anneciğim! Benim her gün savaştığımdan haberi yoktu.
7. ayımı doldurmuştum
Annemin yüzünde endişeleri görmeye başladım.
Bir şeylerin yolunda gitmediğini sezmeye başlamıştı.
O da babamla savaşıyordu.
Babam bende bir şeylerin ters gittiğini ne bana ne de kendisine konduramıyordu.
Bu savaşı annem kazandı.
Beni götürdüğü doktor yaptığı tetkikler sonucu anahtar cümleyi söyledi:
“Senin çocuğun hiçbir zaman diğer çocuklar gibi olmayacak.”
Ya doktor teyze! Bunu anneme alıştıra alıştıra söyleyemez miydin?
Anneciğim üzülme! Sen çok güçlü bir kadınsın. Ben de senden güç alıp bu savaşı birlikte kazanacağız.
Şimdi babamla ve başka insanlarla yeni bir savaş başlıyordu.
Anneciğim, sen önde ben arkanda bu savaşta ilk önce babamı yeneceğiz.
Ama babamı yenmek bile düşündüğüm kadar kolay olmadı.
Oysa ben insanlarla savaşmak istemiyorum.
Gücümü kendime harcamak istiyorum.
Savaşacağım o kadar çok şey var ki…..
Karnımı doyurmak için savaşıyorum çünkü yutkunmakta zorlanıyorum.
İstediğim bir cismi tutmak için savaşıyorum çünkü parmaklarım cisimleri kavrayamıyor.
Oturmak için savaşıyorum çünkü dengem bozuluyor.
Düşünce kalmak için savaşıyorum çünkü hareketlerim kısıtlı.
Yürümek için savaşıyorum çünkü ayaklarımın üstünde duramıyorum.
Konuşmak için savaşıyorum çünkü çene kaslarım ve dilim düzgün çalışmıyor.
Benim savaşımın adı ‘yaşamak’.
Yaşamak için savaşılır mı demeyin. Ben tam 10 senedir savaşıyorum.
Her gün yattığımda Allah’a şükrediyorum:
Bu gün de belki bu savaşı kazanamadım ama yenilmedim de.
Ömrümün sonuna kadar da savaşmaya devam edeceğim.

© Özlem (Yıldırım) ŞEKER

Was würde uns ein schwer behindertes Kind erzählen, wenn es sprechen könnte? Bitte lesen sie

KAMPF ( Aus dem Tagebuch eines behindertem Kindes)

Vor 10 Jahren, an einem Sonntag in Juli kam ich auf die Welt.
İn den warmen, liebevollen Armen von meiner Mutter wusste ich nichts vom anfangendem Kampf.
Mit Hilfe von ihr wuchs ich jeden Tag ein bisschen auf.
Meine arme Mutter. Sie hatte keine Ahnung von meinem täglichem Kampf.
İch war 7 Monate alt.
İch konnte den Kummer in Mami’s Gesicht sehen.
Sie fühlte, dass etwas nicht richtig lief.
Sie führte ihren eigenen Krieg mit meinem Vater.
Er konnte weder für sich noch für mich wahrhaben, dass bei mir etwas schief ging.
Diesen Krieg gewann meine Mutter.
Die Ärztin die wir aufsuchten, sagte nach der Untersuchung den Schlüsselsatz:
„Dein Kind wird niemals wie andere Kinder sein.”
Aber Tante Ärztin! Hättest du dies Mami nicht schonender beibringen können?
Liebe Mami, sei nicht traurig. Du bist eine starke Frau. İch werde meine Stärke von dir nehmen und wir werden zusammen diesen Kampf gewinnen.
Jetzt fing ein neuer Kampf mit meinem Vater und anderen Leuten an.
Liebe Mami! Du vorne ich hinter dir, wir werden in diesem Kampf zuerst Vater ‚besiegen‘.
Aber selbst Vater zu ‚besiegen‘ war nicht so leicht, wie ich mir das vorgestellt hatte.
İch möchte doch nicht mit Menschen kämpfen.
Meine Kräfte brauche ich für mich selbst.
İch muss doch um so vieles kämpfen….
Um satt zu werden muss ich kämpfen, weil ich nicht richtig schlucken kann.
Um einen Gegenstand in meinen Händen halten zu können muss ich kämpfen, weil meine Finger die Gegenstände nicht richtig umfassen können.
Um sitzen zu können muss ich kämpfen, weil ich kein Gleichgewicht habe.
Um aufzustehen wenn ich falle muss ich kämpfen, weil meine Bewegungen eingeschränkt sind.
Um zu laufen muss ich kämpfen, weil ich auf meinen Füssen nicht stehen kann.
Um zu sprechen muss ich kämpfen, weil meine Kinnmuskeln und meine Zunge nicht richtig arbeiten.
Der Name meines Kampfes heisst‚leben’.
Sag’t nicht „Muss man einen Kampf führen um zu leben?” İch führe seit 10 Jahren einen Kampf.
Jede Nacht wenn ich im Bett liege, danke ich Allah:
Vielleicht habe ich heute den Kampf wieder nicht gewonnen aber ich habe auch nicht verloren.
İch werde bis an’s Ende meines Lebens Weiter kämpfen.

© Özlem (Yıldırım) ŞEKER

Her türlü yorumlarınızı bekliyorum...

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: